zondag 14 mei 2017

Wat is bijzonder aan jou?



"Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg"
Wat is bijzonder aan jou? Als je deze vraag krijgt, dan is dat best even een drempel overstappen om dit zonder na te denken uit je mouw te schudden. 
Door onze cultuur zijn we gewend geraakt aan "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg" en het maakt dat we het best een beetje gek vinden, om zoiets positiefs over onszelf te zeggen.
Wel zijn we heel goed in het benoemen van wat we niet goed of mooi vinden aan onszelf en complimenten ontvangen is ook al zo'n dingetje.

Fijn om iemand een compliment te geven.
Gelukkig kunnen en durven we het wel al steeds vaker tegen een ander te zeggen, en ontdekken dan, dat het heel fijn is om een compliment te geven en te vertellen wat hem of haar bijzonder maakt. Dit is opzich al een compliment waard...ja zo makkelijk gaat het echt!


Een tekening, een kus of een woord voldoende
Deze week zijn vele moeders verwend en hebben te horen gekregen van hun kinderen, dat ze de liefste zijn. En ja, hoe je het ook wendt of keert...dit vinden alle moeders heel fijn, ook ik!! 
Voor mij is een tekening, een kus of een woord voldoende om voorlopig weer even de dingen die ik niet leuk vind, door de vingers te zien en mijn pubers met een roze gloed te bekijken. Niet erg pedagogisch maar wel even fijn;-)

Twee complimenten per week.
Hoe leuk is het om gewoon 1 x per week (iedere dag wordt een beetje veel;-) eens stil te staan bij wat er bijzonder is aan jou, maar ook aan iemand ander!
Twee complimenten per week....1 aan jezelf en 1 aan een ander.

Doe je mee? Leuk! 

Heel nieuwsgierig wat dat met jou en een ander doet!



Wat heb je toch een mooie lach
Ik zag hem zomaar op een dag
Een warm gevoel ging door me heen

Alsof er een zonnestraaltje op me scheen






woensdag 3 mei 2017

Waar twijfel jij over?





Tja, waarover eigenlijk niet, want we zijn over het algemeen niet zo goed in het geven van een compliment aan onszelf of een ander en kijken graag naar de dingen die niet zo goed gaan. (is vaak een vastgeroeste aanname;-)Wat is het jammer als jouw of een ander zijn/haar kracht, kunde en mogelijkheden hierdoor worden belemmert, 

Het heeft tegelijkertijd ook wel wat moois, want van de daken schreeuwen hoe goed of mooi je bent is in de meeste gevallen niet iets waar wij als nuchter volkje warm van worden.                                           Wat zou het fijn zijn om hier een middenweg in te vinden.                                                                   Twijfel is niet erg als je deze eens onder een vergrootglas durft te leggen en van alle kanten bekijkt.     Is deze twijfel terecht? kan je er zelf iets aan doen om het te veranderen, ligt dat aan een ander,         je omgeving/systeem of je verleden?

Maar vooral, hoe kun je  tevreden zijn met wat je wel kan, wat je doet, hoe je ben, hoe je er uitziet,       Of zit er iets heel anders acher deze onzekerheid?                                                                               Wil je hier samen met mij eens met een vergrootglas naar kijken, stuur dan een mail naar cpmatroesjka@gmail.com 

Ik wens iedereen veel zekerheid met hier en daar een vleugje twijfel.
Een complimentje geven is zo fijn
Even lief voor een ander of jezelf zijn
Het geeft een heerlijk gevoel
Je weet vast wel wat ik bedoel

donderdag 27 april 2017

Verschuilen achter een glimlach van verdriet.



Je bent al ruim 50 jaar samen, je kent elkaar door en door, de taakverdeling is vanzelfsprekend, ze is de moeder en oma, ze is je maatje, je vrouw..je alles.

Dan, ineens is niets meer vanzelfsprekend als een uitslag de toekomst voorgoed verandert. Het ons, het zijn, het nu, het straks, het altijd.
Waarom zij, zij… waarom ik niet…jullie overleven de laatste maanden met het gegeven…straks alleen.

Ze regelt alles zelf van a tot z, als op een dag, veel te snel, het afscheid volgt wat jullie scheidt..                         
Je probeert te leven, zoekt een weg in de dingen die je niet kent, je vermijdt het slapen in jullie bed en wandelt om je gedachten te ordenen en te verzachten.

Iedereen is lief, wil er voor je zijn, wensen je warmte en proberen de leegte te compenseren die is ontstaan.  
Eigenlijk wil je niks, niet dat ze rekening met je houden, niet dat ze zeggen..het komt goed, niet…pap je moet goed eten en weer slapen in je bed.

Wat je wilt, is weken varen op een boot, hoofd in de wind en druk met basale dingen.           Alleen zijn in alle rust en de vrijheid om jouw proces zonder verwachtingen te ervaren.
Je vraagt tijd om op jouw manier weer te leren leven zonder haar.                                                                                                                                                                    
Omdat je ze liefhebt, ze wil beschermen, zeg je niets en
verschuil je jezelf achter een glimlach van verdriet.

zaterdag 1 april 2017

Het zijn toch gewoon MENSEN?!

Voordat ik begin!
Voordat ik begin, wil ik zeggen dat de verontwaardigen van dit kind in dit blog gaat over hoe mensen omgaan met andere mensen en dat voor hem iedereen gelijk is (behalve die docenten die alleen maar saai zijn;-)

De Turken!
Het is niemand ontgaan, zowel Nederland als Turkije stonden op z'n kop.
Of je nu de radio aanzette, bij de kassa stond of in de bus stapte..iedereen had het erover.
Eerlijk is eerlijk, wij ook! 
Tafel gedekt en tijdens het eten kwam het onderwerp ter tafel.
We hadden het over wat "de Turken" , onze "ministers" en de "burgemeester" wilden,
of juist niet en alles wat dat teweeg had gebracht.

Het zijn GEWOON MENSEN!
Een van mijn kinderen werd tijdens dit gesprek een beetje stil en ik merkte dat hij zich ergens druk over maakte. 
Wij kletsen verder over het nieuws en ineens kwam het eruit, waarom hebben jullie het de hele tijd over "die Turken", het zijn GEWOON MENSEN!

Ineens een hele andere wending.
Aiii, ineens kreeg het gesprek een hele andere wending.
Vrijwel direct snapte ik zijn frustratie, maar daar kom ik zo even op terug. 
Wat door zijn manier van reageren duidelijk werd, was dat hij niet goed wist waarom beide landen zo furieus waren en dat hij zich vooral druk maakte over de manier waarop wij spraken.Na wat uitleg snapte hij het wat beter, maar vond het nog steeds ingewikkeld.

Dat mooie meisje met dat rode haar.

Ik vond het best een lastig dingetje omdat discriminatie oid bij ons in het gezin niet aan de orde is, maar af en toe zoals nu, praten we wel over andere mensen op een manier die dit gevoel blijkbaar aan hem geeft. 
Als je praat over anderen, dan heb je het over....dat mooie meisje met dat rode haar, die lange jongen met die blauwe ogen, die Surinaamse jongen die verderop in de straat woont of de Turken die veel in het nieuws zijn. Of.... over onze duo penotties, 2 met zwart haar donkerbruine ogen en 1 met witblond haar en lichtblauwe ogen.

De verwarring is wel grappig!
Dus wat hier nu gebeurt brengt me in verwarring want voor mij is een mens niet de kleur of zijn afkomst en is je kind gewoon je kind en niet zijn/haar uiterlijk en zo hebben we de kinderen ook opgevoed. 
Dat anderen soms wel anders naar anderen en onze kinderen kijken, blijkt uit de soms gekke momenten als mensen mij op straat aanspreken en vragen of ik de 2 oudsten heb geadopteerd. Ik moet dan altijd even schakelen...uuuuuh...nouuu nee! 

Ik vertel ze dan (met toch wel een soort van irritatie in mijn stem) dat ik ze echt alle 3 zelf op deze wereld heb gezet. 
Je snapt dat er bij de ander direct een ongemakkelijk gevoel ontstaat, maar dat vind ik dan wel weer leuk;-) 
Hoe het precies zit is niet zo relevant, maar het maakt me wel duidelijk dat er een verschil is tussen mensen die de mens zien of die een uiterlijk zien en daar iets van vinden of denken.

Discriminatie door angst!
Nu komen we zo langzamerhand bij het pijnpunt van een van dit kind.
Een knappe soms irritante puber met zwart haar, een knuffelkont die zijn eigen pad aan het zoeken is, donkerbruine ogen en een huidskleur die gewoon blank lijkt maar die jaloersmakend snel bruin wordt als de zon hem kust. 
In deze tijd ligt discriminatie door angst, nog groter en meeslepender op de loer dan voor alle verschrikkingen die afgelopen jaren, dagelijks voorbij komen. Ja ik ben ook bang,
maar ik wil heel graag de mens blijven zien.

Voor een deel van Nederland die enge buitenlander.
Deze angst zorgt ervoor, dat het regelmatig voorkomt dat iemand die maar een beetje neigt naar "buitenlands", te maken krijgt met mensen die vinden dat je hier niet thuishoort!
Je kunt aan een  huidskleur, het baardje, een petje, een lach en kleur ogen niet zien waar iemand vandaan komt, wat de reden is dat hij /zij in een land is of zijn gedachten of idealen zijn..en eerlijk gezegd wil ik me daar ook niet al teveel in verdiepen. 
Maar wat als je zwart haar en donkerbruine ogen hebt en je voor een deel van de mensheid "die" enge buitenlander bent en je voordat je het weet die K.T (excuus) Marokkaan of sinds de afgelopen maandag die ...Turk bent. 

'Rot op naar je land"!
En dat is waar ook onze kinderen last van hebben en worden regelmatig vuil aangekeken en soms nageroepen met de tekst "Rot op naar je land"! Ehhh daar ben ik al!
Wat kun je daar nou over zeggen tegen je kind, schatje jij weet beter, die mensen zijn bang of er zit een draadje los! 
Nee...dat zeg ik niet, want ik ben het helemaal  eens met zijn verontwaardiging eens en wil daar ook iets mee doen. Want zeg nou zelf, als iemand jou of je kind onrecht aandoet, hem/haar pijn doet, dan wil je de ander toch eens goed door elkaar rammelen en zeggen...doe eens even normaal!!!!

Een kind dat opkomt tegen onrecht.
Ons kind is een mooie puber met het hart op de goede plek, een knuffelkont die zijn eigen pad en onze genzen aan het zoeken is,;-), broer van 2 zussen, een neef, een student en is geboren en getogen in Nederland.
Nee natuurlijk is hij niet alleen maar lief maar wel een kind dat een hekel heeft aan geweld en aan mensen in hoeken zetten in verband met hun afkomst, hun kleur of geaardheid Best trots!

Nee, hij snapt helemaal niets van mensen die hem of anderen beoordelen om hoe hij er uit ziet en is best bang voor de toekomst. Hoe zit dat straks met werk zoeken, wat gebeurt er als mensen nog banger worden? Ik Snap zijn frustratie en ook zijn angst..en snap vooral waarom hij boos wordt als we het over "de Turken" hebben...want het zijn gewoon mensen!

Laten we de mens weer zien!
Nee ik zeg niet dat we onze ogen moeten sluiten maar ik hoop dat we met zijn allen met mededogen en empathie kijken naar de ander en toegeven dat we elkaar nodig hebben om prettig op ons bolletje samen te kunnen leven.
Laten we onszelf ook eens flink door elkaar rammelen (niet te hard;-) en de mens weer zien!



Mededogen
Empathie
Nodig
Samen



vrijdag 24 februari 2017

YES!!!! ik ben een beelddenker!

        Anders leren is leuk en handig!


Vandaag een eerste afspraak bij een jongen, groep 7 en hij heeft moeite met lezen, automatiseren en rekenen. Creatief, een buitenkind met fantasie voor 10.

Ik stel me voor aan een super leuk kind met stralende ogen en een brede lach. Nadat ik me heb voorgesteld, grijpt hij mijn hand vast om me mee trekken naar een geweldig kasteel van legoblokjes. Echt een kunstwerk. Ik vertel hem hoe fantastisch mooi het is en loop daarna richting de eettafel, want ja...ik kom voor iets anders...Hij treuzelt nog wat maar schuift dan aan en gaat half op zijn stoel zitten;-)

Ik vraag of hij weet waarom ik er ben en of hij dat oké vindt. Hij weet waarom en knikt om aan te geven dat hij het goed vindt,  maar zijn lichaamshouding zegt iets anders.                        
Omdat hij geen idee heeft wat hij zo moet doen en gewend is om schriften terug te krijgen met rode strepen, is hij waarschijnlijk een beetje bang.             
Misschien omdat hij denkt dat ik er vandaag achter kom dat hij "het" nóóit gaat leren!      
Dit is uiteraard een aanname, al zie en voel ik dat ik daar niet ver vanaf zit.
Afbeeldingsresultaat voor happy socks
Ik stel hem op zijn gemak en vertel met nadruk dat alles wat hij zegt of doet tijdens dit uur goed is. 
Er is geen fout maar het is wel een manier om er achter te komen of hij één van die speciale kinderen is die in beelden denkt. Ik merk dat dit iets bij hem doet, hij gaat goed op zijn stoel zitten en is nieuwsgierig naar wat ik hem ga vragen.

Door ineens een gekke vraag aan hem te stellen zoals: Welke kleur sokken had je gisteren aan of wanneer is je moeder jarig, raakt hij een beetje in war. 
Al zoekend naar het antwoord geeft hij mij via zijn ogen al wat informatie.                                                                                                
Hij geeft eerlijk toe dat hij het antwoord niet weet en ik leg hem uit waarom ik die gekke vraag stelde. Hij ontspant al wat meer.


Daarna gaan we hard aan de slag om er achter te komen of hij eerst een moeilijk woord en later het alfabet in beelden kan opslaan. Ik kan je vertellen...dat kon hij en zelfs in zo'n rap tempo, dat ik ook even in de war was;-) Ik geef hem een dikke 10 en hij lacht van oor tot oor, want wat hier gebeurde was speciaal, en dat voelde hij ook.
 abcd efg hij klm nop qrst  uvw  xyz 


Het zorgde er in ieder geval voor dat zijn ogen gingen stralen, toen hij ineens begreep dat hij "het" wél kan leren, maar dat hij dat alleen op een andere manier doet.
Het uur is voorbij, we praten nog wat na en hij vliegt richting de deur om met zijn vriendje te gaan voetballen, maar voor hij naar buiten gaat sprint hij naar me toe..pakt weer mijn hand en zegt....kom je volgende week weer?

Gelukkiger kun je mij niet maken...een kind dat in zichzelf gelooft en je vertrouwt.
Zin in volgende week!  Tot mijn volgende Blog en een zonnige groet!






donderdag 16 februari 2017

Een paar coaches, koffie/thee en een leuke locatie = L&L

Vandaag de tweede ochtend van coachen aan de koffietafel georganiseerd. Het is en blijft toch altijd een beetje spannend of iedereen komt en of het leuk en interessant wordt.

Eigenlijk snap ik dat gevoel niet want of je nu met een paar vrouwen met een kop thee even na zit te kletsen na een lezing, een paar coaches met tools op een leuke locatie zet of onderneemsters bij elkaar zet en na een wandeling laat vertellen hoe ze hun passie beleven, het is altijd L&L.
Afbeeldingsresultaat voor blond amsterdam

Wat is nou L&L? Voor mij is dat leuk en leerzaam. En net zoal Marcia de Groot en ik dat via       Soed is Goed willen uitdragen, merk ik dat delen echt vermenigvuldigt.

Wat is het interessant om te ontdekken dat we het heel fijn vinden om onze kennis met elkaar te delen, maar dat we dat eigenlijk nauwelijks doen.
Waarom boeken op de plank laten liggen terwijl je er een ander plezier mee kunt doen.

Waarom niet een mooi spel uitleggen aan elkaar waardoor je een ander extra tools in handen geeft om meer te kunnen bieden of daardoor de beslissing makkelijker te maken om het ook aan te schaffen. Zoals vandaag het 3 huisjes spel. Een spel dat je kunt inzetten bij kinderen die moeite hebben met de veranderingen die zich voordoen na een scheiding.



3 Huisjesspel

Je kunt in de angst gaan zitten dat iemand je cliënten wegkaapt, zichzelf met jouw kennis verrijkt, terwijl het jou geld heeft gekost, of je kunt ervaren dat wanneer je geeft, je dubbel ontvangt.           Het is misschien cliché maar ik zie het gebeuren, en dat maakt me blij.

Want we delen blijkbaar graag en hebben allemaal onze vragen en onzekerheden. Er gebeurt iets bijzonders als je dit deelt en je merkt dat er deuren open gaan er nieuwe mogelijkheden en inzichten ontstaan. Maar het allerleukste is dat je een passie deelt, er leuke nieuwe contacten ontstaan, met als resultaat dat iedereen groeit.

Ik heb nu al weer zin in de volgende x, want er is nog zoveel te delen en te vermenigvuldigingen!

Wie weet tot dan!

Zonnige groet,

Monique van Poeteren

donderdag 9 februari 2017

Ik wil mijn geluk heel graag delen, en jij?


Afbeeldingsresultaat voor loesje spreuken delen
Ik weet het, dit verhaal heeft niets te maken met het coachen van kinderen, volwassenen en scholen, maar alles met het delen van mijn geluk!


Het is zo'n week dat ik ondanks een dreigende griep, iedere ochtend nog enigszins slaperig maar met een glimlach van oor tot oor mijn bedje ben uitgestap. Gewoon zin in de dingen die ik te doen had.

Wat was het leuk afgelopen maandag met 4 andere coaches bij de koffieochtend in de Lieveling.
Het brengt me gelijk bij de vraag waarom we dit niet vaker doen op allerlei vakgebieden. Hoe leuk is het om te merken dat je niet tegenover elkaar staat maar naast elkaar.

Wat kunnen we allemaal veel leren van elkaar en daarnaast is het ook heel gezellig en errug! leuk om andere coaches (lees inspirerende mensen met allemaal hun eigen leuke verhalen en energie), te ontmoeten!

Het is bijzonder om te merken dat je veel ontvangt als je veel geeft. En ja ik weet het, natuurlijk lukt dat niet altijd maar ik geloof in de goedheid van ieder mens en dat levert grotendeels leuke dingen op.

Verder lekker geluncht met een opruimcoach...ZO gaaf om te merken dat je door met elkaar over elkaars vak te praten en te dromen, je ontdekt dat je elkaar kunt versterken.


Voorbeeld: We weten allemaal dat het samenleven met iemand die chaotisch is (bv ADHD), flink lastig kan zijn voor een partner of de rest van het gezin. Resultaat..gedoe! De 1 wil orde de ander kan geen orde houden... pittig! Hoe breng je orde in huis en leer je om begrip te hebben voor wat de ander niet kan!

Afbeeldingsresultaat voor loesje spreuken opruimenWat fijn dat ik haar dan een boek kan lenen waarin over dit onderwerp een hoop info te vinden is.
Ik daarentegen vind het te zeer interessant om te lezen over manieren, die mij helpen de chaos in ONS huis;-) op orde te krijgen,! (lees man en kinderen blij;-)

Want 1 ding heb ik in de afgelopen 51 jaar wel geleerd, orde in je huis is orde in je hoofd...En daar ben ik helaas geen ster in. (Gelukkig wel wat andere kwaliteiten;-))
Dus we steken gelijk onze boeken over om onszelf en de ander te verrijken met nieuwe en leerzame informatie...super!

Oook druk bezig met het opzetten van online coachen! heel spannend maar ook ongelooflijk leuk. Deze maand eerst proefdraaien en dan eens kijken hoe ik en de cliënt dat vindt en of daar vraag naar is. Benieuwd of 1 van jullie daar al mee werkt en wat je bevindingen zijn..!


Verder met Soed is goed! werken aan de missie en visie en proberen zoveel mogelijk vrouwelijke zzpr's in het zonnetje te zetten de komende tijd!
Zin in 16 februari omdat er dan weer een coachkoffieochtend is en 10 maart met Soed!
Hopelijk gaan we weer mooie mensen ontmoeten die ook vinden dat delen vermenigvuldigen is.

Pfff zou er bijna moe van worden als ik dit allemaal lees.en dan heb ik het nog niet over de leuke sessies, mooie boeken, nieuwe inzichten,  gesprekken en alle ontroerende, spannende en prachtige dingen die tijdens de Lock Up gebeuren bij het  Adamas Inloophuis. Mooi!

Maar wat was het een leuke week die bergen energie en geluk heeft gegeven die ik heel graag met jullie deel

Op naar de volgende week...Zin in!

Doeg..groetjes Monique

Waar wordt jij gelukkig van? Wil je het delen? Leuk!



zondag 29 januari 2017

Welke rol "ben" of "speel" jij in het dagelijkse leven?

Er zijn van die werkvormen die je aan het denken zetten en die maken dat je nieuwsgierig wordt over hoe dat bij jezelf zit..tenminste..ik wel...nieuwsgierig aagje laat maar zeggen;-)
Dit komt omdat iedereen zichzelf en zeker anderen (;-) soms of regelmatig in 
1, 2 of 3 van de onderstaande rollen herkent;-) Met gemak springen we van de 1 naar de andere rol gedurende de dag.

De onderstaande rollen hebben allemaal te maken met een vorm van drama en staan daarom ook in wat we noemen, de drama driehoek!



  • De aanklagerWe kennen ze allemaal, die collega of buurvrouw die altijd vindt dat een ander het heeft gedaan en ook vindt dat jij/zij dit ook even moet vertellen. Ik vind jou echt heel vervelend, wat moet ik nou met jou..enz
  • Het slachtofferOf iemand waar je uiteindelijk met een bocht omheen zou willen lopen omdat het leven voor deze persoon altijd zwaar is.‘Ja maar’, ‘ik ben nou eenmaal zo’,’ ik heb het nou eenmaal druk’, wordt veel gebruikt in deze rol.
  • De redderEn last but not least, die vriendin of moeder die gevraagd of ongevraagd altijd direct voor je deur staat met een pannetje soep als je ziek bent, alle buurtkinderen opvangt en ook nog een boodschapje voor je doet (ook als je nee zegt)..ze gaat toch! Ook iemand die altijd probeert de harmonie te bewaren en die zichzelf wegcijfert. 


    Alle rollen komen iedere dag binnen een gezin, op de werkvloer en dagelijkse leven voor en soms hop je van de 1 in de andere rol. 
    Zuchtend en steunend klagen dat ze alweer hun troep niet hebben opgeruimd en je daardoor te laat komt (klager) en ondertussen alle ochtendrituelen in goede banen leiden..(terwijl ze het eigenlijk allemaal best zelf kunnen;-) redder.

    Het komt uiteraard ook voor dat iemand bewust of onbewust in een rol zit en niet heeft geleerd dit te herkennen, het niet toe wil geven, hoe eruit te komen of in de weerstand schiet als iemand hem/haar daarmee confronteert. Het kan heel veilig voelen ook al levert het meestal geen positieve dingen en reacties op.


    Soms versterkt het gedrag door dingen die je overkomen, denk hierbij b.v. aan ziekte, ontslagen worden, rouw of scheiding. Het is dan voor de medemens behoorlijk ingewikkeld omdat je een ander niet wil kwetsen.

    Als jouw of een ander zijn/haar manier van handelen of reageren een allergie opwekt bij een ander, dan kan dit zorgen voor irritatie, ruzie, of eenzaamheid.


    Natuurlijk is het niet zo zwart wit en toch is het zinvol om af en toe eens te onderzoeken of hetgeen je eigenlijk echt wil zeggen of duidelijk maken, ook zo overkomt bij een ander. 

    De volgende stap is bekijken of dit ligt aan jouw manier van doen, dat van de ander of van beide. 

    Krijg je bijvoorbeeld niet de aandacht die je nodig hebt? 

    Komt dat omdat je dit niet duidelijk genoeg vraagt en ga je er vanuit dat iemand snapt dat als je klaagt hij/zij dit begrijpt en je dan vol compassie hulp aanbiedt? Of is de ander een aanklager en vind hij/zij dat het allemaal aan jezelf ligt en dat hij of zij daar niets aan kan doen?

    Jezelf een spiegel voor te houden en je gedrag eens eerlijk onder de loep nemen, is best eng maar als je dit doet met humor en mededogen voor jezelf of de ander, dan levert het uiteindelijk vooral veel op. 


    Want ja....ook wij zitten soms of regelmatig in die real life soap met heel veel drama;-) en hier hard om lachen lucht op en geeft ruimte om er anders naar te kijken of er mee om te gaan.


    Dus hoe handel je? Leverde dat op wat je wilde? Herken je en beken je! Bedenken hoe het anders kan! Uitproberen en ontdekken hoe dit voor jou voelt en hoe anderen daar op reageren. Ben je benieuwd? Ik wel....


    Durf jij?


    Afbeeldingsresultaat voor dramadriehoek werkvormen


    donderdag 19 januari 2017

    "De hel" en "een (echte) engel"!


    Soms weet je van seconde 1 af aan, dat je kind een keuze maakt die niet bij hem of haar past. 
    Een beslissing genomen uit zijn op dat moment passende overtuigingen en daar kun je dan niets meer aan veranderen. 
    Daarnaast is het lastig om toe te geven maar zijn ook genomen uit de noodzaak om los te breken uit wat "moeder"beter vindt;-( en terecht want het is zijn leven!)

    Het eerste jaar was echt een ramp, vele gesprekken, preken, goedbedoelde hulp, regelmatig vergeten spullen, huiswerk niet af maar vooral niet gelukkig. 
    Vaak benoemen (soms behoorlijk geïrriteerd) dat het anders moet en op zijn nek zitten is niet echt een aanrader! 

    Het hem dan maar laten ondervinden (valt niet mee) en hem positief benaderen.
    Dit betekent regelmatig een hele dikke worst voorhouden..(lees toekomstig diploma en de school vaarwel mogen zeggen of iets leuks doen) en dikke complimenten als het wel goed gaat.

    Vooral niet beginnen over de onvoldoendes want hij heeft ook voldoendes is steevast het antwoord!
    Soms ongelooflijk handig zo'n positieve instelling maar in dit geval overschaduwd het de rode cijfers.

    Om het allemaal nog feestelijker te maken, is er een dikke gekleurde stempel op het voorhoofd met "vervelend en ongemotiveerd" tevoorschijn gekomen en hebben leerkrachten echt geen zin meer om daar ook nog maar 1 seconde tijd in te steken. 
    Ondertussen dikke stoomwolken uit onze oren door een onterechte nonchalante houding van "het komt allemaal wel goed".... NOT!!! 

    Met de hakken over de sloot naar de 2e...pffff gelukkig.
    Je zou denken...de schrik zit er goed in dus hupsakee, plannen, leren en je in de klassen gedragen dan komt het wel goed...
    Nouuuu. NEE! 

    Na een jaar vol stress bij alle partijen, weer vele gesprekken en helaas een belofte die niet werd waargemaakt...je gaat NIET over! 
    Spoed overleg om eventueel verder te gaan op een andere school, want dit gaat 'm niet worden. 
    Helaas...vrienden zorgen ervoor dat hij blijft...

    Ik moet zeggen met ups en downs gaat het beter in het 3e jaar, al wordt het aan het eind nog heel spannend omdat er behoorlijke onhandige dingen gebeuren. 
    Hij moet echt keihard aan de bak!
    Blijven zitten zou echt een ramp zijn..dit betekent... van school af en niveau lager en weer een klas over doen.
    De moed zakt via onze schoenen de grond in, want wie gaat de motivatie dan nog opbrengen?

    En dan ineens is daar de reddende engel! Je gelooft het niet..zo ziet ze er nog uit ook..alleen de vleugels ontbreken. Iemand die de deur wagenwijd heeft opengezet en gezegd heeft...ik help je en je bent hier welkom. Ze heeft hem echt door de laatste weken heen getrokken...hij ging over

    Nu zorgt ze dat leerkrachten anders naar hem kijken, ondersteunt met huiswerk en gedrag en ziet dat lieve en sociale kind dat nu geen kant op kan met zijn creativiteit.
    Wat een rust in huis!

    Nu het examenjaar, het wordt spannend maar gelukkig is daar nog steeds de engel die over hem waakt en waar hij iedere dag na schooltijd naar toe mag. 
    Een fantastische motivatie is dat we gisteren naar een hele leuke school zijn geweest. 
    Dit x eentje waar hij compleet op z'n plek zal zijn en waar ze juist blij zijn met zijn artistieke inslag. 

    Go for it Lief kind....nog even doorzetten, want dan mag je de deuren van de hel achter je dichttrekken met een diploma op zak!
    Tot die tijd houd ik mijn adem in...(letterlijk dan)!
    Afbeeldingsresultaat voor loesje school